کلکین

گاهنامه ۲

مدت ها است تنفس را در هوای آزاد گم کرده ام و حزنی که غربت غمگینانه اش تمام لبخندم را پر کرده است مرا به صلیب می کشد . مدت ها است نفس های من عاریه ای شده اند و دم زجرآور گنجینه ای از تاریخ درد که احساس عجیبی داشت در رگهایم می خزند .دلم برای تبسم دهقان تنگ شده است .

آنکارا - ۲۰۱۰/۱۲/۱۱

گاهنامه ۱

هوای دلم ابری است . نه غیرت بارانی ام هست نه شور و شوق بهاری. ذهنم به شدت آماس کرده ٍ احساس می کنم تمام حوادث دنیا در ‌‌‌ذهن من اتفاق می افتند . بسیار گذرا می آیند و می روند بی آنکه لحظه ای با هر بهانه ای که شده درنگی ِ ذهن چپم در مسیر گردگرفته بامیان سیب می چیند و ذهن راستم در سرک های نیویورک چکر می زند . گاهی طالبان مرا انفجار می دهند و بر جنازه ام نماز می گذارند . خودم را در حصاری از کاغذهای تو خالی زندانی کرده ام . مادرم می گفت  احساسم را در میان ورق هایی از تاریخ دفن کرده بود وقتی پدرم مرا به پیشگاه خدایان قربانی می کرد. شب ها دیوی از سرحداتم می گذرد .رقص و آواز پرستوها را ممنوع کرده ام ِکسی حق اعتراض ندارد چون هیچ چیز انتخابی نیست . پرواز بهایی ندارد وقتی زمینی بودن گناه بزرگی است .

۲۵/۱۱/۲۰۱۰ - آنکارا

سرزمین افسانه های رنج

تن فرسوده تاریخ

جدال حس کودکان با قلب های سنگ

آه و نواهای خسته از تذویر

خسته از نیرنگ

پینه دوز تحفه های شرق

فریاد طعنه خورده دژخیم

زخم های کهنه بی مرحم فرهنگ

چشم های انتظار و کودکان بی قرار

فرزندان هجرت هاجر

زجرکش پیران کهنه کار بی تدبیر

یادگار قلندر مردان چپن بر دوش

بگو !

بگو ای قصه گوی قصه های شرزه شیران بی سنگر

بگو ای زخم کج مدار بی آیین

بگو ای تربت خواهر

برادر

پدر

مادر

بگو چیست آنچه روح تو را با خاک وجودم می دهد پیوند ؟

سرطان ۸۸-کابل

دیوانه عدالت

گاهی ز آشیانه های خود آواره می شویم

                                                    آری ز جبر زمان دیوانه می شویم

زجر می کشیم و به خود سیخ می زنیم

                                                     بر تارک تاریخ ظلم میخ می زنیم

پنجه به پنجه ِ چشم به چشم دوخته ایم

                                                   زین فتنه رذاله یک به یک سوخته ایم

دلهایشان گرفته و دست هایشان تهی است

                                                  ظرف های اندیشه ِخالی تر از تهی است

چو عاشقان لیلی رخ گفته کور می شویم

                                                   تا کی آهسته آهسته چور می شویم

سجده سرخلکان ما عارفانه نیست

                                                 کجای تارخ تاریک ما ظالمانه نیست

پند و موعظ پیران ما عاقلانه است

                                                 قرائت ملای شهر جاهلانه است

داد که از داد زمان حنجره فریاد کش است

                                                 خطبه هر جمعه ما روضه دلاک کش است

ای وای که بر دامن اش آتش زده اند

                                                 ساره نهی ِابراهیم به آتش زده اند

عیسی و موسی برهم زده بت خانه را

                                                آله و صالح خهد گر پیش کند چاره را

قول اش ز دل نیامده که بر دل نشیندام

                                                دستار فتنه های نو به تاراج نشاندام

در قیل و قال و های و هوی با هم برادریم !

                                                 بر سر میزان قسط با هم برابرایم؟

باری که بسته ملای نو ِکج می شود به راه

                                                  ما را به نقد چند برده اند از راه به راه

می آیند و می نشینند برسفره های رنگ رنگ

                                                  خیراتمان نمی شود میان دلهای تنگ تنگ

در امر خیر استخاره چه حاجت است

                                                   وقتی نیاز ما اندیشه عدالت است

استانبول -تابستان ۸۹

زخم های کهنه

هوای خانه پر از خالی ها که ماند ه است

                                                  به روی پیکرم زخم های کهنه ماند ه است

میان قلب من چند شاخه از توست          

                                                   دو چند شاخه گل اش پژمرده ماند ه است

از آن یاران شیرین فام که رفتند

                                                   هنوز داغ  دل اش بر سینه مانده است

به هر دستی که دستی می دهیم باز

                                                    میان اش تحفه ای از فتنه مانده است

بخوان - بخوان سی پاره سوره ها را

                                                    ز وحدت آیه هایی چند مانده است

هوای خانه پر از تمنای اتحاد است

                                                    به روی پیکرم زخم های کهنه مانده است

استانبول - بهار ۸۹

چشم انتظار (۱)

چشم های خسته در انتظار کیستی ؟

در لابه لای حوادث در جستجوی چیستی ؟

باز کن ورق بزن شانه های خسته را

بخوان بخوان عهدهای بسته را

بگو اشک گرم آه سرد می شود چرا؟

جواب قلب شیشه سنگ می شود چرا؟

گوش کن برادرم ! دردهای ما یکی

باز می شود زخم های دل یکی یکی

چه غم ها که دفن می شود میان سینه ام

چه دست های کین رد که می خورد به سینه ام

شود شبی میان کوچه ها شوی صدای آشنا

شود به روی شانه های ما زند دو دست آشنا

سرود غم می شویی و اشک گرم می شوم تو را

ز روی گونه های تو  دو قطره شرم می شوم تو را

نشسته بر افق چهل سوار تازه ای

بزن برادرم حرف های تازه ای

میان خواب من یکی فسانه می شود

حکایتی است رنج های ما نقل زمانه می شود

چه کوکبی است صبح می رود ز شهر

صبح دوباره چشم ها خیره می شود به شهر

استانبول - تابستان ۸۹

تبسم جاری

اشک پای تبسم جاری

        لعل صحرا به بوی گل نفسی

                     شرر آویخته هزار خوش خوانی

                                    در چین عنبرین ارغوان دامن

                                               به هم آویخته طرهء یاسمن بویی

                                                          خونین جگر از لاله افگاری

ایوان چمن میله گه مهرنگاران

         شمه عشق وزد از کوی خماران

                  جلوه گر نقش نگار خرقه پوش

                            سینه گشاده دشت نو عروس

                                        نفس صبح بهار . خاک قدح نوش

                                                   زخمی سرخ سحر

                                                             سبزه نقاب عشوه گر

                                                                      ناوک انداز جامه در

                                 آه ! هزار فرخ پی خوش خوان غزل گوی

                                  وه از آن رقاصه دامن کش مشک بوی

استانبول - بهار ۸۹